মুকুতি

মোৰ চকুত এতিয়া ওখ ওখ অট্টালিকা আৰু চকু ছাঁট মাৰি যোৱা পোহৰ |

হাতত তোমাৰ হাত...

দৌৰিছোঁ...উশাহ সলাবলৈকো নাই সময় | ফেপেৰি পাতি আগভেটি ধৰিছে প্ৰচণ্ড শীতৰ কণিকাবোৰে | কুকুৰনেচীয়া বাঘৰ দলৰ দৰে পিছ লৈছে মোৰ বিশৃংখল অতীতৰ টুকুৰাবোৰে | শৰীৰৰ মাংসপিণ্ডবোৰ ছিটিকি ওলাই যোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে, গৰম তেজে তপত লাভাৰ দৰে মগজু উতলাব ধৰিছে | একো গমিবলৈ সময় নাই, একো ভাবিবলৈ শকতি নাই ... অথাহ শূন্যৰ পৰা সৰি পৰা এটি আশাৰ তৰাক বুকুত বান্ধি লৈ তোমাৰ হাত খামুচি দৌৰিছোঁ মাথোন | 

চন্দামাছৰ দৰে জিলিকি পৰিছে আমাক চাই ৰোৱা মানুহৰ চকুবোৰ | নাৰাজ তেওঁলোকৰ চেহেৰাই নামঞ্জুৰ কৰি দিছে আমাৰ অভিলাষা | আচৰিত হোৱা নাই মইক... আস্পৰ্ধাও নাই মনৰ ভিতৰত | সমাজৰ দৃষ্টিত পৰিচয়বিহীন আমাৰ আচৰণৰ অস্তিত্ব; কোনেও বুজি নাপাব, কোনেও মানিও নল’ব | স্বপ্নাৱিষ্ট হৈ অন্ধৰ দৰে খামুচি ধৰা নাই তোমাৰ হাত | তোমাৰ বিবাহৰ খবৰ পোৱাৰে দিনাই ঠিৰাং কৰিছিলোঁ- মৰহি যাবলৈ নিদিম এই আলজালত তোমাৰ আৰু মোৰ প্ৰেম-কাহিনীক | ফুলাম পুনৰ শুকান মাটিত মনোমোহা অৰ্কিড | 

হাতত এতিয়া তোমাৰ হাত; 
অট্টালিকাৰ নিৰ্বাক হট্টগোল পাৰ হৈ আমি দৌৰিছোঁ মুকুতিৰ দিশে ... 

Santanu Changmai
New Delhi